Pamięć Flash

Pamięć Flash – Poznaj Ukrywaną Prawdę

Wykorzystywana w popularnych nośnikach typu pendrive, pamięć flashowa święci kolejne triumfy. Czym różni się od używanych wcześniej nośników danych?

Protypowe nośniki pamięć  flash zostały zaprojektowane na początku lat osiemdziesiątych przez pracownika firmy Toshiba, doktora Fujio Masuoka. Przedstawił on dwie wersje tego rozwiązania. Pamięć NOR pozwalała na bezpośredni dostęp do każdej komórki danych, miała jednak stosunkowo długi czas zapisu i odczytu. Bardzo dobrze nadawała się do zapisu informacji, które nie wymagają częstej aktualizacji. Większą popularność zyskała pamięć typu NAND (pendrive, SDD), którą dziś powszechnie utożsamia się z technologią flash, jako taką.

Porównując pamięć, z której korzysta nasz pendrive musimy odnieść się do pozostałych dostępnych nośników pamięci oraz uwzględnić niezwykłą dynamiczność branży IT.

Pamięć Flash – Zalety –  Szybkość dostępu danych, Wydzielana temperatura, Rozmiar nośnika, Wytrzymała Konstrukcja

http://www.flickr.com/photos/dskley/6163319938/

Największą korzyścią wprowadzenia technologii flash była możliwość konstrukcji nośników o dużej trwałości fizycznej i odporności na czynniki zewnętrzne. Używane w tym celu dyski HDD, płyty CD i DVD oraz dyski holograficzne wymagają od użytkownika ostrożności podczas transportu i użytkowania. Pamięć flash jest natomiast w praktyce tak trwała jak jej obudowa i przypadkowe uszkodzenie jej bez udziału prądu elektrycznego zdarza się jedynie w ekstremalnych sytuacjach.

Wykorzystanie pamięć  flash pozwala również ograniczyć ciepło wydzielane podczas pracy komputera i jego wagę całkowitą. Zasadniczą różnicą jest brak części ruchomych. W innych nośnikach występują one bądź w samym nośniku (HDD) bądź w napędzie koniecznym do korzystania z niego (dyskietki, CD, DVD, holodyski). W tym wypadku ten sam czynnik, który odpowiada za fizyczną trwałość oferuje również inne korzyści mechaniczne. Porównywalne dyski SDD wydzielają mniej ciepła niż HDD, pracują również ciszej i nie powodują wibracji. Jednocześnie zachowują wyższą odporność własną na niekorzystne warunki zewnętrzne. Mogą być poddawane wstrząsom, znajdować się w polu magnetycznym, oraz wytrzymywać skrajne temperatury (najlepsze pamięci flash zachowują sprawność przy 85 C).

Widoczna jest również znaczna różnica w szybkości dostępu do danych. Przykładowo uruchomienie systemu operacyjnego na dysku twardym (testy na Windows XP i 7) zajmuje 5-15 sekund dłużej niż na porównywalnym dysku SDD. Nie występuje również efekt pozornego uruchomienia, tj. sytuacja gdy po uruchomieniu komputera widoczny jest już pulpit, lecz trzeba odczekać jeszcze kilka sekund, zanim możliwe będzie wykonanie jakiejkolwiek operacji. Można założyć, że korzystając z pamięci flash zyskujemy 10-30 sec podczas uruchamiania komputera i kolejne 2-5 sec przy otwarciu każdej poważniejszej aplikacji (choćby wczytanie zapisanej gry, otwarcie programu graficznego, CRM). Najwięcej zmienia to w przypadku konieczności korzystania z wielu aplikacji jednocześnie. Jednosekundowe poślizgi HDD (jak również innych nośników pamięci) łącznie powodują tu znaczącą stratę czasu i często prowadzą do irytacji osoby pracującej.

Zaletą, na którą rzadko zwraca się uwagę, a która może być istotna w przypadku laptopów, jest niewielki rozmiar standardowych pamięci typu flash. Dyski SDD mają najczęściej średnicę 2,5 cala (nieco ponad 6 cm). Oczywiście rozmiar jest tu dopasowany do wcześniej stosowanych w HDD (czyli wynosi 1,8/2,5/3,5 cala). Faktycznie pendrive może być kilkakrotnie mniejszy. Natomiast dysk twardy, który ma rozmiar poniżej standardowego 3,5 cala (prawie 8 cm), przeważnie okupuje to słabymi osiągami i stosowany jest jedynie tam gdzie nie mieszczą się większe wersje. Również napędy wymagane do odczytu innych nośników pamięci (płyty CD, DVD, holodyski) zajmują zbyt wiele miejsca by stanowić element urządzeń mobilnych.

Pamięć Flash – Koszty produkcji, magazynowanie danych, liczba zapisów.

kingston pendrive

http://www.flickr.com/photos/zayedbaloch/6574575791/

Pamięć typu flash nie jest jednak idealna. Przede wszystkim ma znacznie wyższy koszt produkcji i tym samym jest droższa dla ostatecznego odbiorcy. Przykładowo dysk SDD ma na rynku cenę 10-12 razy wyższą niż dysk twardy (HDD) o analogicznej objętości. Magazynowanie dużej ilości danych jest także tańsze w przypadku dysków holograficznych i płyt DVD. Sprawia to, że pamięć typu flash jest aktualnie najdroższym sposobem masowego przechowywania informacji.

Dodatkowo pamięć typu flash często nie korzysta ze 100% swojej objętości. Dzieje się tak dlatego, że jej budowa chociaż pozwala na swobodne zapisywanie i odczytywanie danych, nie sprawdza się najlepiej podczas ich zmieniania/nadpisywania. Plik, który miałby zostać zaktualizowany, zostaje tymczasowo oznaczony, jako bezużyteczny, a jego nowa wersja umieszczana jest w innym miejscu. Dane mogą być skasowane dopiero gdy cały blok pamięci nie zawiera części użytecznych plików. Okazjonalnie powoduje to straty rzeczywistej objętości sięgające kilku procent.

Ograniczona jest również liczba zapisów. Każda komórka może być wypełniona informacją określoną ilość razy, po czym ulega uszkodzeniu, które jest nieodwracalne. Ilość cykli zapisu wynosi w przypadku słabszych dysków 5000 i wraz z jakością (oraz ceną) może być podniesiona kilkakrotnie. Dotyczy to pamięci flash typu NAND. Rozwiązanie typu NOR może wytrzymać nawet 100 000 cykli, jest jednak mało popularne ze względu na wysoką cenę i gorsze wskaźniki (np. upakowania danych, szybkości dostępu).

Podsumowanie

Używana w urządzeniach takich jak pendrive, SDD czy karty SD pamięć typu flash sprawdza się najlepiej w zadaniach, do których została zaprojektowana. Jej trwałość, odporność na uszkodzenia mechaniczne, niewielka emisja ciepła i brak emisji drgań czynią z niej doskonałe rozwiązanie dla urządzeń mobilnych narażonych na niekorzystne warunki zewnętrzne i ograniczone niewielka pojemnością baterii. Wyższa niż w przypadku HDD szybkość zapisu i odczytu danych może również przynieść znaczące zwiększenie wydajności pracy.

Z drugiej strony wysoka cena i ograniczona liczba możliwych zapisów sprawiają, że pamięć flash nie najlepiej sprawdza się, kiedy potrzebujemy zmagazynować większe ilości danych, które w dodatku będą często nadpisywane. Jeśli przykładowo chcemy postawić serwer, który codziennie będzie zapisywać tysiące logów, SDD okaże się rozwiązaniem zbyt kosztownym i mało użytecznym.

Zasadniczo producenci podzespołów komputerowych dobrze znają możliwości i ograniczenia różnych nośników pamięci i wykorzystują te, które optymalnie sprawdzają się w zadaniach, do których zostały przeznaczone. Pamięć typu flash stosowana jest w nowszych wersjach laptopów (mają krótki okres gwarancji), ale przede wszystkim w samodzielnych nośnikach danych (pendrive, MultiMedia Card, SD, Memory Stick, CompactFlash, Smart Media i xD). Daje szybszy dostęp do informacji i jest mniej podatna na uszkodzenia niż dyski optyczne (np. CD, DVD, holodyski itp.)

Póki nie nastąpi kolejny przełom technologiczny, dyski typu HDD, pamięci flash i dyski optyczne będą współistnieć i trudno mówić o zdecydowanej dominacji jednego z tych rozwiązań.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

CommentLuv badge

Przeczytaj poprzedni wpis:
pendrive nie działa
Pendrive nie działa – Poradnik jak usunąć najczęstsze przyczyny

Pendrive nie działa - Poradnik jak usunąć najczęstsze przyczyny Większość użytkowników pamięci przenośnych zapomina o podstawowych zasadach eksploatacji sprzętu. Utrata...

Zamknij